تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکردمور خط رخنه در آن لعل شکربار نکرد

دهن غنچه تصویر، تبسم زده شددل ما نوبر یک خنده سرشار نکرد

رفت چون آبله هر بدگهری دست بدستگوهر ما ز صدف روی به بازار نکرد

چشم بر شربت خون دو جهان دوخته استخویش را چشم تو بی واسطه بیمار نکرد

یوسف ما به تهیدستی کنعان در ساختجنس خود چون دگران کهنه به بازار نکرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هرکسی گوهر خود را به خریدار رساندصائب ماست که پروای خریدار نکرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets