شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زدتر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد

هرکسی حاجت خود را به دری عرض نموددست دریوزه ما بر در استغنا زد

به ادب باش که سر در قدم تیغ افشاندچون حباب آن که درین بحر دم بیجا زد

گر خس و خار تعلق نبود دامنگیرمی توان خیمه چو شبنم به چمن هرجا زد

آب روشن که صفا در قدمش می غلطیددید تا روی ترا آینه بر خارا زد

هر که بر سینه ارباب دعا دست گذاشتخبر از خویش ندارد که به دولت پا زد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از وادی در یوزه دلها مگذرکه پریشان نشد آن کس که در دلها زد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring