باد اگر پرده ز رخساره یار اندازدلرزه بر دست نگارین بهار اندازد

آب آیینه ز شرم خط او چون خس و خارهر نفس جوهر خود را به کنار اندازد

شرم رخسار تو صد پرده خونین از گلهر سر سال به رخسار بهار اندازد

زلف رخساره خورشید شود شبگیرمشوق اگر سایه بر این مشت غبار اندازد

پیشگاه حرم و دیر گریبان چاک استتا کجا غمزه او طرح شکار اندازد

گر مرا حوصله فقر نباشد چه عجبکه تهیدستی، آتش به چنار اندازد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کلک صائب چو گشاید گره از زلف سخنتاب در نافه آهوی تتار اندازد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love