صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد

شبنم آورد سر از روزن خورشید برونسر ما بود که شایسته فتراک نشد

علف تیغ جهانسوز حوادث گردددل هرکس که ز زنگار خودی پاک نشد

خنده صبح به خوناب شفق پیوسته استهیچ کس شاد نگردید که غمناک نشد

ماند چون خرمن ناکوفته در دامن دشتهرکه زیر قدم راهروان خاک نشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نگشودند به رویش در جنت صائبسینه هرکه به شمشیر جفا چاک نشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets