بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند

دستگیری نتوان داشت توقع ز غریقاهل دنیا همه درمانده تر از یکدگرند

نه همین سبزه درین راهگذر پامال استبیشتر تیغ زبانان جهان پی سپرند

عمر جاوید خضر را به نظر می آرندآه ازین مردم عالم که چه کوته نظرند!

یک حباب است سپهر از قدح لبریزشزان می ناب که صاحب نظران بیخبرند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست از جانب معشوق حجابی صائباینقدر هست که دلباختگان بیجگرند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets