فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کندشرم را روی عرقناک تو بیدار کند

هرکه را فکر سر زلف تو در هم پیچدکمر وحدت خود حلقه زنار کند

نکند شبنم گل ریگ روان را سیرابآب کوثر چه به لب تشنه بیدار کند؟

آنقدر گرد کدورت ننشسته است به دلکه مرا سیل گرانسنگ سبکبار کند

ادب عشق بر آن رند نظر باز حلالکه تماشای گل از رخنه دیوار کند

راه هموار کند پرده خواب آبله رارهنورد تو حذر از گل بی خار کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زنگ در سینه من ریشه رسانده است به آبسعی صیقل چه به این آینه تار کند؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love