غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند

سرو چون قامت عاشق طلبی جلوه دهدچه کند فاخته گر طوق به گردن نکند؟

ما و فرهاد به یک زخم ز عالم شده ایمخون ما خواب به افسانه دشمن نکند

همه شب ناخن من با دل من در جنگ استچه کند صیقل اگر آینه روشن نکند؟

بال پروانه ما شمع تجلی طلب استعشقبازی به جگرگوشه گلخن نکند

بس که غم قفل به دلهای پریشان زده استغنچه ای در دل شب یاد شکفتن نکند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چشم صائب ز جمال تو چنان معمورستکه توجه به گل و لاله ایمن نکند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring