که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟که شور در دل و جان مشوشم انداخت

چو تیر راست، گریزان ز کجروی بودمفلک چرا چو کمان در کشاکشم انداخت؟

خبر نداشت که آتش مراست آب حیاتکسی که همچو سمندر در آتشم انداخت

بهشت نقد ترا باد روزی ای ساقیکه بیخودی به عجب عالم خوشم انداخت!

عطیه ای است سزاوار قهر یار شدنچه شد که از نظر لطف، مهوشم انداخت؟

ز اشک ساخته، پروانه وار شمع مرابه آب راند و به دریای آتشم انداخت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شدم ز بند غم آزاد آن زمان صائبکه دل به حلقه آن زلف دلکشم انداخت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love