بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداختگهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت

ز سنگ تفرقه یک شیشه درست نماندچه فتنه بود که زلف تو در میان انداخت

کدام سینه هدف شد، که ناوکش خود رانفس گداخته در خانه کمان انداخت

گلاب صبح قیامت کجا به هوش آرد؟مرا که حیرت دیدار از زبان انداخت

اگر به دامن همت غبار نشیندز آسیای فلک آب می توان انداخت

ازان به دیده خورشید، عشق سوزن زدکه طرح بوسه بر آن خاک آستان انداخت

فسردگی نفس شعله را گره زده بودسپند، زمزمه عشق در میان انداخت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به کلک قدرت صائب شکستگی مرساد!که طرز حافظ شیراز در میان انداخت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love