ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت

گذشت پرتو روی تو بر بساط چمنعقیق لاله و گل در دهان شبنم سوخت

بس است سوختن خارزار تهمت رابه نور چهره چراغی که شرم مریم سوخت

ز حد گذشت چو باران، ز برق کمتر نیستبهار و باغ من از گریه دمادم سوخت

ز چرب نرمی بدباطنان ز راه مروکه داغهای من از چشم نرم مرهم سوخت

ز انقلاب جهان زینهار امن مباشکه شمع سور مکرر برای ماتم سوخت

دل گرفته ما را به حال خود بگذارکه در گشودن این غنچه صبح را دم سوخت

ز چشم خیره تردامنان مشو ایمنکه گل به آتش سوزان ز چشم شبنم سوخت

همان ز خنده بیجا به مرگ خویش نشستاگر چه برق فنا خانمان عالم سوخت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. همان چراغ مرا نیست روشنی صائباگر چه از نفس گرم من دو عالم سوخت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring