تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بودشبنم خلد نظر باز گل روی تو بود

شعله شوخ ملاحت ز رخت می تابیدآب حیوان صباحت همه در جوی تو بود

چشم بر سرمه نمی کرد سیه، مژگانتوسمه از طاق دل افتاده ابروی تو بود

سرو برجسته بستان رعونت بودیشاخ گل دست نشان قد دلجوی تو بود

برق با آنهمه شوخی که جهان می سوزدشرر مرده آتشکده خوی تو بود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. لب نهادی به لب ساغر و رفتی از دستحیف ازان هیکل شرمی که به بازوی تو بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love