رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسودبلبل از ناله فرو بست لب و گل آسود

شعله گرمی هنگامه گلزار نشستغنچه شد شهرت گل، دیده بلبل آسود

دم شمشیر تغافل همه را با من بودمن چو رفتم ز میان، تیغ تغافل آسود

پرتو صبح بناگوش گران بود بر اوچون گل روی تو در سایه سنبل آسود؟

چون به زیر فلک از تفرقه ایمن باشم؟نتوان فصل بهاران به تو پل آسود

چشم جادو گرش آن روز که آمد به سخندر دل چه دل جادوگر بابل آسود

توسنی نیست توکل که سکندر بخوردهرکه بسپرد عنان را به توکل آسود

با چنان شوخی طبعی که به گل خنده زدیدر دل خاک چسان طالب آمل آسود؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. حیرتی دارم ازان شبنم غافل صائبکه به دور رخ او بر ورق گل آسود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring