گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد!به خنده تو ز تبخاله جای تنگ مباد!

مباد نبض تو چون موج مضطرب هرگزمیان طبع تو و اعتدال جنگ مباد!

پی علاج تو کز تب چو آفتاب شدیمسیح را به فلک فرصت درنگ مباد!

سبک، گرانی خود درد از سرت ببردچو آفتاب بر آیینه تو زنگ مباد!

به چهره ات عرق سرد و گرم و تر بدودغبار عارضه را بر رخت درنگ مباد!

ز جام صحت جاوید لاله گون باشیبهار عافیتت در خمار رنگ مباد!

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. امیدوار چنانم به لطف حق صائبکه آه من به فلک بیش ازین به جنگ مباد!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern