فروغ گوهر دل از سر زبان تابدصفای باغ ز رخسار باغبان تابد

نمی توان به جگر داغ عشق پنهان کردکه نور این گهر از روزن زبان تابد

مگر میانجی دیوار جسم برخیزدکه آفتاب تو بر پیشگاه جان تابد

درین زمانه باطل کسی که حق گویدبرای خویش چو منصور ریسمان تابد

اگر چو غنچه مرا صد زبان بود در کامحجاب عشق تو بر هم گه بیان تابد

به نور عقل نبردیم ره ز خود بیرونمگر ستاره دیگر ز آسمان تابد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تو گرم جلوه و صائب به خون خود غلطدکه پرتو تو مبادا به این و آن تابد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets