مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبدچو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد

کشیده است مرا عشق زیر بار غمیکه از تحمل آن کوه بر کمر چسبد

به دار، الفت منصور حجت خامی استکه میوه خام چو افتاد بر شجر چسبد

کسی که دست به زلف دراز او داردچرا به دامن این عمر مختصر چسبد؟

بغیر شهد خموشی کدام شیرینی استکه از حلاوت آن لب به یکدگر چسبد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. میسرست چو اندیشه تو صائب راچرا به دامن اندیشه دگر چسبد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love