زخ تو از نگه گرم خوش جلا گردداگرچه نفس از آیینه بی صفا گردد

به شیوه های تو هرکس که آشنا شده استبه حیرتم که دگر با که آشنا گردد

ز حکم تیغ قضا سر نمی توان پیچیدوگرنه کیست ازان آستان جدا گردد؟

ز طاعت است فزون آبروی تقصیرشنماز هرکه ز نظاره ات قضا گردد

دل از غبار کدورت کمال می گیردگهر ز گرد یتیمی گرانبها گردد

به ناله های پریشان امیدها دارمجدا رود ز کمان تیر و جمع وا گردد

ز فکر دانه مخور زیر آسمان دل خویشبه آب خشک محال است آسیا گردد

یکی شود ز خموشی هزار بیگانهبه یک سخن دو لب از یکدگر جدا گردد

بسا بهار و خزان را که پشت سر بیندچو سرو هر که درین باغ یک قبا گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بهشت نسیه خود نقد می کند صائباگر به حکم قضا آدمی رضا گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring