تو سعی کن که دلت ساده از رقم گرددکه دل چو پاک شد از نقش، جام جم گردد

قضا چو تیغ برآرد گشاده ابرو باشکه این سلاح ز چین جبین دو دم گردد

قدم ز دایره اختیار بیرون نهکه راه کعبه مقصود یک قدم گردد

نظر سیاه نسازد به ملک هر دو جهانز درد و داغ تو هر دل که محتشم گردد

گران بود به نظرها چو حلقه در مرگز بار منت احسان قدی که خم گردد

به تلخ و شور چو زمزم کسی که قانع شدچو کعبه در نظر خلق محترم گردد

ز حد خویش برون هرکه پای نگذاردکبوتری است که پیوسته در حرم گردد

به نقش کم ز بساط جهان قناعت کنکه نقش کم چو شود چشم شور کم گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو می توان به خوشی نقد وقت را گذراندروا مدار که این خرده خرج غم گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets