از کفر توان رستن ای یار به آمیزشسجاده تواند شد زنار به آمیزش

سیلاب شود قطره انگور شود بادهتا فرد روان آرند اقراربه آمیزش

نتوان گره دل را واکرد به یک ناخنبسته است درین عالم هرکار به آمیزش

ماننده دوناخن بس عقده که بگشایندچون دست یکی سازنددویاربه آمیزش

درساز به همجنسان زنهار که می گرددچون حبل متین محکم یک تار به آمیزش

مقصود زآمیزش ،آمیزش روحانی استآمیزش ظاهر را مشمار به آمیزش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. درگوشه تنهایی هموار نمی گرددهرکس که نشد صائب هموار به آمیزش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets