ز بردباری من موج می شود لنگرز خاکساری من صدر آستان گردد

فلک ز بار غم من به خاک بندد نقشزمین ز بال و پر شوقم آسمان گردد

اگر چه خضر ز آب حیات سیراب استز یاد تیغ تواش آب در دهان گردد

شدی چو پیر ز اهل جهان کناری گیرکه هرکه مانده شود بار کاروان گردد

به قسمت ازلی باش از جهان خرسندکه چون فضول شود میهمان گران گردد

چو ماه عید عزیز جهان شود صائبز بار درد قد هر که چون کمان گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نسیم گل ز سبکروحیم گران گرددز چرب نرمی من مغز استخوان گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring