ز کاهلی به نظرها جوان گران گرددکه هرکه مانده شود بار کاروان گردد

مکن تکلف بسیار، کز مروت نیستکه میهمان خجل از روی میزبان گردد

مجو زیاده درین میهمانسرا ز نصیبکه میهمان ز فضولی به دل گران گردد

دل آرمیده شود نفس چون به فرمان شدکه ایمنی سبب خواب پاسبان گردد

به بلبلی که بدآموز شد به کنج قفسزبان مار خس و خار آشیان گردد

نثار عشق جوانمرد کرده نقد حیاتغریب نیست زلیخا اگر جوان گردد

زبان شمع به صد آب و تاب می گویدکه مد عمر سبکسیر از زبان گردد

به قدر آنچه کنند ایستادگی در فکرسخن به گرد جهان آنقدر روان گردد

به نان خشک قناعت کند سعادتمندهما ز مغز تسلی به استخوان گردد

ز شورچشمی ادبار غافل افتاده استسبکسری که به اقبال شادمان گردد

به خرد کردن دانه است آسیا را چشممدان ز لطف اگر گردت آسمان گردد

اگر به کوه گرانسنگ پا بیفشارمز برق تیشه تردست من روان گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مکن ز سختی ایام رو ترش صائبکه مغز، نرم ز زندان استخوان گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets