سری که در ره او بی کلاه می گرددفلک سوار چو خورشید و ماه می گردد

ز داغ لاله سیراب می توان دریافتکه دل ز باده گلگون سیاه می گردد

مبر ز قرب خسان آبروی خود زنهارکه کهربا سبک از برگ کاه می گردد

ز رهبران چه توقع، ز همرهان چه امید؟مرا که نقش قدم سنگ راه می گردد

سیاه خیمه لیلی است پیش اهل جنوندلی که سرمه ز برق نگاه می گردد

ز شرم عارض او نام ماه حلقه کندنه هاله است که بر دور ماه می گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به خجلت گنه از عذر صلح کن صائبکه عذر پیش کریمان گناه می گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets