گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش راچسان بینم که گیرد دیگری آخر گلابش را؟

O güləndam ki, onun çəkmişəm hər gün əzabın,Olmaram razı çəkə özgələr indi gülabın.

در آغوشِ نسیم ِ صبحدم بی‌پرده چون بینم؟گلِ رویی که من وا کرده‌ام بندِ نقابش را

Dözmərəm hətta səhər yelləri dəysin o üzə,Nə qədər açmamışam mən o gül üzdən niqabın.

به دست غیر چون بینم عنان طفل خودرایی؟که وقت نی‌سواری می‌گرفتم من رکابش را؟

Qarğı at mindiyi vaxt oldum üzəngi tutanı,Əzabın çəkdiyimin indi görüm kaş səvabın.

به خونم زد رقم، تا با قلم شد آشنا دستشپری‌رویی که می‌بردم به مکتب من کتابش را

Qəlbimi qan elədi, ta ki əli tutdu qələm,Məktəbə mən aparardım axı dəftər-kitabın.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نهالی را که من چون تاک پروردم به خون دلچسان بینم به جام دیگران صائب شرابش را؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. O mövün torpağına qanımı tökdüm, Saib,Heç rəvamı içələr özgələr indi şərabın?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern