ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارددل شکسته ما بی زیاد و کم دارد

ز صدق و کذب سخن سنج را گزیری نیستچو صبح تیغ جهانگیر ما دو دم دارد

کدام روز که صد بت نمی تراشد دل؟خوشا حضور برهمن که یک صنم دارد

کسی که در گره افکنده است کار مراهزار ناخن تدبیر دست کم دارد

زبان دراز به خون غوطه می زند آخرزبان تیغ ز جوهر همین رقم دارد

سبکسری که مدارش بود به پرگوییهمیشه سر به ته تیغ چون قلم دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کسی ز سعی به جایی نمی رسد صائبوگرنه دل ز تردد چه پای کم دارد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets