شراب روز دل لاله را سیه داردازین سخن مگذر سرسری که ته دارد

فروغ مشعل خورشید کرم شب تاب استچنین که زلف تو روز مرا سیه دارد

چه فیضها صدف از پرتو خموشی یافتگهر شود به کفش آب، هرکه ته دارد

چگونه بدر نگردد هلال غبغب او؟ز ناز بالش خورشید تکیه گه دارد

عنان گسسته چو سیلاب می روم، بفرستتوجهی که عنان مرا نگه دارد

چسان برون ندهم شعله شکایت را؟ازان دلی که چو مجمر هزار ره دارد

گشود بند قبا بی حجاب، آه کجاستکه چشم روزن این خانه را نگه دارد

درازدستی در کاروان احسان نیستوگرنه چندین یوسف هنر به چه دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کسی که فکر سر خود نمی کند صائبهمیشه باد به کف، خاک در کله دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets