می از خود آورد بیرون ایاغ لاله رخسارانازان پیوسته تر باشد دماغ لاله رخساران

دلیل گمرهان است آتش سوزنده در شبهاچراغی نیست حاجت در سراغ لاله رخساران

ز آه سرد روی آتشین را نیست پرواییبه روی صبح می خندد چراغ لاله رخساران

نظربازی کند هنگامه گرم آتش عذاران راکه تر گردد به یک شبنم دماغ لاله رخساران

ز خودداری نمی سازند کام خاکساران تراگر چه سرنگون باشد ایاغ لاله رخساران

نگه را دور باش شرم در بیرون در سوزدندارد هیچ کس رنگی ز باغ لاله رخساران

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نمی باشد تهی پای چراغ از تیرگی صائبسیاهی کم نمی گردد ز داغ لاله رخساران

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring