عذار نوخط دلدار دیدنی داردگلی که می رود از دست چیدنی دارد

اگر چه خشک شد از خط عقیق سیرابشبه بوی می لب ساغر مکیدنی دارد

دهان تنگدل او به هیچ می رنجدوگرنه آن لب میگون گزیدنی دارد

هنوز گل ز رخش دسته می توان بستنهنوز سبزه خطش چریدنی دارد

هنوز سیب ذقن رنگ را نباخته استهنوز میوه این باغ چیدنی دارد

هنوز نرگس فتان او جنون فرماستهنوز کوچه زلفش دویدنی دارد

ز خط گزیده شد آن شکرین دهان و بجاستلبی که خیر ندارد گزیدنی دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ترا دماغ پریشان شود ز نکهت گلوگرنه ناله صائب شنیدنی دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love