به گرد تربت روشندلان دلیر مگردکه ابر، سینه خورشید را نسازد سرد

جریده شو که رسد پیشتر به صید مرادشود چو تیر ز همصحبتان ترکش فرد

به خوردن دل خود از نصیب قانع شوکه آب و نان جهان مرد را کند نامرد

ز خار راه پر و بال می دهد سامانچو گردباد شود رهروی که تنهاگرد

به جای خون ز رگ و ریشه اش برآید دوداگر چنین دل پرخون من فشارد درد

چه حاجت است به شمشیر، تیزدستان را؟که هست در کف دشمن مرا سلاح نبرد

ز اهل درد مس من طلای خالص شدکه کیمیای وجودست دیدن رخ زرد

به سرکشی مشو از خصم خاکسار ایمنکه خط برآورد از روی همچو آتش گرد

اگر چه دیر به جوش آمدم به این شادمکه هرچه دیر شود گرم، دیر گردد سرد

ز ماه چهره آفاق گشت مهتابیکه از طمع نشود رنگ هیچ کافر زرد!

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عجب که رخنه کند عیش در دل صائبکه داغ بر سر داغ است و درد بر سر درد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets