ز گرمی نگهت آب در گهر سوزدز خنده نمکینت دل شکر سوزد

شکر به کار مبر بیش ازین که از تب رشکبه آن رسیده که چون شمع نیشکر سوزد

ز لاله دعوی عشق سمنبران خام اوستهزار رنگ اگر داغ بر جگر سوزد

مبر پناه به تدبیر از گزند سپهرکه برق تیغ قضا اول این سپر سوزد

ز سوز دل قلمی سر کنم که نامه منچو شمع زیر پر مرغ نامه بر سوزد

ثمر به خاک فکن آب زندگانی نوشکه باغبان قضا شاخ بی ثمر سوزد

چو آفتاب ز دل سبزه تمنا رابه یک نظر بدماند، به یک نظر سوزد

اگر نه روشنی عالم از می است، چراچراغ در شب آدینه بیشتر سوزد؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خوشا کسی که چو صائب ز گرم رفتاریز نقش پای چراغی به هر گذر سوزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring