به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزداگر ستاره بود آفتاب برخیزد

چنین که چشم ترا خواب ناز سنگین استعجب که صبح قیامت ز خواب برخیزد

همان قدر مرو ای مست ناز از سر منکه بوی سوختگی زین کباب برخیزد

غبار هستی من تا به جاست ممکن نیستکه از میان من و او حجاب برخیزد

ز فیض عشق به رخسار گریه پرور مناگر غبار نشیند سحاب برخیزد

نبرد روشنی می سیاهی از دل مامگر ز عارض ساقی نقاب برخیزد

چنین که اختر اهل سخن زمین گیرستعجب که گرد ز روی کتاب برخیزد

اگر به تربت مخمور، تاک دست نهدز خواب مرگ به بوی شراب برخیزد

فغان که قافله نوبهار کم فرصتامان نداد که نرگس ز خواب برخیزد

غبار هستی من آنقدر گران خیزستکه از عذار تو طرف نقاب برخیزد

ازان خطی که روی تو خاست، نزدیک استکه آه از جگر آفتاب برخیزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نخاست گوهر شادابی از جهان صائبچگونه ابر ز بحر سراب برخیزد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern