ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزدگل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد

حلال باد بر آن شاخ گل خودآراییکه نقد خود به سر باغبان فرو ریزد

مجوی اختر سعد از فلک که هیهات استکه ارزان از کف این سخت جان فرو ریزد

به آب تیغ اجل شسته باد رخساریکه آبرو به در این خسان فرو ریزد

محیط در شکن ناودان چه جلوه کند؟کدام شکوه مرا از زبان فرو ریزد؟

چنین که فاصله در کاروان هستی نیستمگر چنین گهر از ریسمان فرو ریزد

دل فسرده نگیرد به خویش داغ جنونتنور سرد چو گردید، نان فرو ریزد

خبر نکرده به بالین من قدم مگذارمباد مغز من از استخوان فرو ریزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خمار کم کشد آن میکشی که چون صائبشراب صاف به دردی کشان فرو ریزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern