مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را

نباشد آدمی را هیچ خلقی بهتر از احسانکه بوسد دست خود، هر کس که گیرد دست سایل را

ندارد گریه کردن حاصلی در پیش بی دردانمیفشان در زمین شور صائب تخم قابل را

غبار خط جانان لنگر آرام شد دل راکه سازد توتیای چشم، طوفان دیده ساحل را

تفاوت نیست در لطف و عتاب و خشم و ناز توتو از هر در درآیی می کنی گلزار محفل را

نباشد خونبها آن را که شادی مرگ می گرددنگیرد خون ما چون خون گل دامان قاتل را

سماع اهل دل را نغمه پردازی نمی بایدکه باشد مطرب از بال و پر خود مرغ بسمل را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به چشم من که با درد طلب قانع ز مطلوبمره خوابیده دارد راحت و آرام منزل را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring