جمال را نگه تلخ او جلال کندحرام را لب میگون او حلال کند

زبان برگ گل از خون گرم بلبل سوختنه خون ماست که هر خار پایمال کند

خم سپهر نیاورد تاب باده عشقدل شکسته چه مقدار احتمال کند

بر آن نهال رعونت به برگ کاهی نیستگداز غیرت اگر سرو را خلال کند

شکسته است ز بس استخوان من ترسمکه همچو سایه هما را شکسته بال کند

سراب تشنه لبی را غبار منت نیستفرو رود به زمین به که کس سؤال کند

سماع اختر وچرخ فلک ز ناله ماستز جوش فاختگان سرو وجد و حال کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. روان تیره من آب خویش را صائبمگر به لنگر استادگی زلال کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love