عاشق ز رفتن دل بی‌تاب می‌بردفیضی که خاک از آمدن آب می‌برد

در سینه‌های صاف نگیرد قرار دلآیینه اختیار ز سیماب می‌برد

در چشم داغ دیده کشد سرمه از نمکپروانه را کسی که به مهتاب می‌برد

نگذاشت آب در جگر تیغ زخم منجان از سفال تشنه کجا آب می‌برد

رویی که چشم من شده محو نظاره‌اشبی‌طاقتی ز گوهر سیراب می‌برد

مستانه جلوه‌های تو ای آب زندگیگردش ز یاد حلقه گرداب می‌برد

از پیچ و تاب رشته عمرش گره شوداز هر دلی که موی میان تاب می‌برد

در باده نشئه از نظر زاهدان نماندچشم ندیدگان ز گهر آب می‌برد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مرا چو آب خمار آورد به هوشهرچند هوش خلق می ناب می‌برد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern