روزی که خط سر از لب دلبر برآورداز موج بال چشمه کوثر برآورد

با عشق حسن در ته یک پیرهن بودآتش ز بال خویش سمندر برآورد

از سینه های گرم مجو آرزوی خاماز خاک تخم سوخته کی سر برآورد

نگذاشت خط در آن لب شیرین حلاوتیمور حریص گرد ز شکر برآورد

دل را مکن کباب که هرقطره اشک اوشور قیامت از دل اخگر برآورد

رنگین سخن ز بخشش خلق است بی نیازاین غنچه بی طلب زدهن زر برآورد

از روی آتشین تو انگشت زینهاربرق تجلی از مژه تر برآورد

تابرخورد ازان لب میگون به کام دلساغر ز خویش باده احمر برآورد

مژگان اشکبار شود رشته گهرچون زان دهان تنگ سخن سربرآورد

در جلوه گاه حسن تو انگشت زینهاراز قامت علم صف محشربرآورد

شبها ز بیقراری پهلوی خشک منبالش پر از تزلزل بسر برآورد

آسوده تر ز دیده قربانیان شودبر روی آرزو دل اگر در برآورد

از گرمخونی دل مشتاق زخم مندر بیضه تیغ بال ز جوهر برآورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پا در رکاب برق بود فصل نوبهارصائب ز زیر بال چرا سر برآورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love