کم کم دل مرا غم واندیشه می خورداین باده عاقبت سر این شیشه می خورد

مسدود چون کنم که درین تنگنا مرابادی به دل ز روزن اندیشه می خورد

خون دل است روزی غم پیشگان فکربیچاره آن که روزی ازین پیشه می خورد

ضعفم رسیده است به جایی که پای مناز موجه هوا به دم تیشه می خورد

جایی که خون ز ناخن خورشید می چکدفرهاد ساده لوح غم تیشه می خورد

نخلی است آسمان که دل ماست ریشه اشاین نخل سرکش آب ازین ریشه می خورد

پرورده اند شیشه افلاک را به زهربیچاره آن که زخمی ازین شیشه می خورد

موقوف یک پیاله بود زهد خشک مناز چشم شیر برق به این بیشه می خورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب کجا رسد به هما استخوان ماما را چنین که آتش اندیشه می خورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern