حرف درشت بردل بی کینه می خوردگر سنگ گوهرست به آیینه می خورد

از من علاج خصمی ایام یادگیریک شیشه می سر شب آدینه می خورد

خاری اگر شکسته شود زیر پای منصد ناخن پلنگم برسینه می خورد

محروم شد سکندر اگر ز آب زندگینام سکندر آب ز آیینه می خورد

راز تو رفته رفته ز دل می دهد فروغاز پرتو این گهر دل گنجینه می خورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز کهنه ونو عالم گذشته استبا یار تازه خط می دیرینه می خورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets