نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلتیدن چرا؟گِل به روی آفتابِ روح مالیدن چرا

جسمِ خاکی چیست کز وی دست نتوان برفشاند؟گَردِ دست و پای خود چون گربه لیسیدن چرا

خاکِ صحرای عدم از خونِ هستی بهترستبر سرِ جان اینقدر ای شمع لرزیدن چرا

کور را از رهبرِ بینا بریدن غافلی استبی‌سبب از عیب‌بینِ خویش رنجیدن چرا

سروِ من، با سایهٔ خود سَر‌گرانی رسم نیستاینقدر از خاکسارِ خویش رنجیدن چرا

سنگ را پَر می‌دهد شوقِ عزیزانِ وطنای کم از سنگِ نشان، از جا نجنبیدن چرا

(قدرِ شعر تر چه می‌دانند ناقص‌طینتان؟آب حیوان بر زمینِ شوره پاشیدن چرا)

(عمر چون بادِ بهاری دامن‌افشان می‌روددر میانِ خار و خس چون گل نخندیدن چرا)

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بعدِ عمری از لبِ لعلِ تو بوسی خواسته استاینقدر از صائبِ گستاخ، رنجیدن چرا؟

Bir uşaqtək özünü torpağa heç sürtmək olar?Palçıq ilə günəşin çöhrəsini örtmək olar?

Qara torpaqsa bədən, bəs niyə əl çəkmirsən?Bir pişik timsalı heç əl-ayağı öpmək olar?

İlhamı naqis olanlar təzə şeri nə bilir,Bu həyat çeşməsini şor yerə heç səpmək olar?

Ömr yaz yelləritək inci tökür ötdükcə,Gül kimi, kol-kos arasında məgər bitmək olar?

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Bir ömür ləli-ləbin istədi öpsün Saib,Bu qədər qəlbi sınıq aşiqi incitmək olar?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love