پیری که بار عشق به دوش رضاکشددر گوش چرخ حلقه ز قد دوتا کشد

تا حفظ آبروی قناعت میسرستخاکش به سر که منت آب بقا کشد

نتوان به پای سعی دویدن ز خویشکو دست جذبه ای که گریبان ما کشد

ایمن مشو به پاک نهادی ز جور چرخچون دانه پاک شد تعب آسیا کشد

گشتیم گرد عالم ودر یک گل زمینخاری نیافتیم که دامان ما کشد

داغم که خار خار طلب آفتاب راچندان امان نداد که خاری ز پا کشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مقام امن درین روزگار نیستخود را مگر کسی به حریم رضا کشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate