آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشدخاطر به سیر سبزه زنگار می‌کشد

با زاهدان خشک مگو حرف حق بلندمنصور را ببین که چه از دار می‌کشد

این بوستان کیست که مژگان آفتابچون خار گردن از سر دیوار می‌کشد

درمانده ملایمت من شده است خصماینجا ز موم نشتر آزار می‌کشد

خواهد به ابر پنبه زدن برق داغ مناین گل سری به گوشه دستار می‌کشد

آن زلف مشکبار که یادش بخیر بادیارب چه دور از آن گل‌رخسار می‌کشد

از چشمه‌سار آبله‌ام آب می‌خوردخاری که نیشتر از دهن مار می‌کشد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ای دوست غافلی که درین یک دو روزه هجرصائب چه‌ها ز چرخ ستمکار می‌کشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring