ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

ضعیفان را به چشم کم مبین در سرفرازی هاکه تیغ تیز بر دارد ز خاک راه سوزن را

ز گردیدن سپهر سنگدل را نیست دلگیریکه در سرگشتگی باشد گشاد دل فلاخن را

نظر را برگ کاهی از پریدن می شود مانعبود بسیار، اندک کلفتی دلهای روشن را

ندارد صبح با رخسار آتشناک او نوریید بیضا چراغ روز باشد نخل ایمن را

عیار همت ما پست ماند از پستی گردوننفس در سینه می سوزد چراغ زیر دامن را

سخاوت مال را از دیده بدبین نگه داردبه از دلجویی موران سپندی نیست خرمن را

گرانجانی ندارد حاصلی در پله گردونبه لنگر، سنگ از گردش نیندازد فلاخن را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو قمری، سرو با آن سرکشی گیرد در آغوششنپیچد هر که صائب از خط تسلیم، گردن را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring