به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون راکه ناز خیمه لیلی است در سر، داغ مجنون را

به مژگان تر من قطره خون را تماشا کنندیدی گر به دوش کوهکن تمثال گلگون را

نظربندست عاشق رو به هر جانب که می آردغزالان را ببین چون در میان دارند مجنون را

تو گر هموار باشی، آسمان هموار می گرددکه از سیلاب در خاطر غباری نیست هامون را

خرام بیخودی دست طمع در آستین داردمده در مجلس می جلوه آن بالای موزون را

به غیر از دختر رز کیست در میخانه همتکه بخشد گوشه ای، از خاک بردارد فلاطون را

درین صحرای وحشت آشنارویی نمی بینممگر زنجیر بر زانو گذارد پای مجنون را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به مضمون گرچه از خط می رسند اهل نظر صائبخط او پرده فهمیدگی گردید مضمون را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets