نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را

ز چشم شوخ لیلی آهوان دارند فرمانیکه هر جا می رود، از چشم نگذارند مجنون را

رمیدن جست ازخاطر غزالان را ز بی جاییشکوه عشق مجنون تنگ کرد از بس که هامون را

نکرد از دیده پنهان باده گلرنگ را مینانقاب از دیده چون پنهان کند آن روی گلگون را

مزن زنهار در کوی مغان لاف زبردستیکه زور می حصاری می کند در خم فلاطون را

نگردد ترک جست و جو حجاب روزی قانعگره در بال گردد دانه این مرغ همایون را

ز زندان نیست پروا عشق را، معشوق اگر باشدبه بوی گنج در خاک است استقرار، قارون را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به خاکش نور بارد تا به دامان جزا صائبکسی کآرد به خاک کشتگان آن جامه گلگون را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love