از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بوداز گوش نگذرد سخنی کز زبان بود

بی برگی آرمیدگی دل دهد ثمرخواب بهار باغ به فصل خزان بود

از دور باش عقل چه پرواست عشق راسیل بهار را چه غم دیده بان بود

معشوق بی حجاب مهیای آفت استگل چون شکفت بار دل باغبان بود

کردار رابه هر سر مویی است ده زبانگفتار را چو تیغ همین یک زبان بود

بر دوش کوه بسته سبکبار می رویمدر وادیی که آبله بر پاگران بود

در عالمی که همت ما سیر می کندگردون گل پیاده آن بوستان بود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چه شکوه می کنی از خاکمال چرخغیر از غبار دل چه درین خاکدان بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love