غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بودبر هر دری که روی نهادیم بسته بود

قسمت نگر که طوطی بی طالع مراروی سخن به آینه زنگ بسته بود

قحط سخن نداشت مرا از سخن خموشاین رشته از گرانی گوهر گسسته بود

بخت سیاه پرده چشم حسود شداین جغد در خرابه ماپی خجسته بود

دلها از آن مسخر من شد که همچو زلفپرواز من همیشه به بال شکسته بود

دیوار شد میان من وآتش جحیمگرد خجالتی که به رویم نشسته بود

روزی که بود دل ز کمر بستگان تواز کهکشان سپهر میان رانبسته بود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب نباخت لنگر صبر از جفای چرخچون کوه زیر تیغ به تمکین نشسته بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love