هر جا حدیث خامه من بر زبان رودبلبل چو بیضه در بغل آشیان رود

مرغ ز دام جسته ز دل دانه می خوردآدم دگر چرا به ریاض جنان رود

هر شاخ گل خدنگ به خون آب داده ای استخونش به گردن است که در بوستان رود

خوش وقت بلبلی که در ایام نوبهاراز بیضه سر برآورد وپیش از خزان رود

زنگار خودپرستی از آیینه غروراز خاکبوس درگه پیر مغان رود

نام ونشان حلال بر آن کس که در جهانبی نام زندگی کند وبی نشان رود

بر عندلیب زمزمه عشق تهمت استورنه چرا شمیم گل از گلستان رود

ایمن مشو ز فتنه آن خال دلفریبکاین دزد خیره در نظر پاسبان رود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به درگه که ازین آستان رودباجبهه ای که داغ وفا خانه زاد اوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love