کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟چون برد انجم سیاهی از دل شبها برون؟

خاک نرگس زار خواهد گشتن از چشم سفیدگر ز خلوت این چنین آیی به استغنا برون

از پر و بال سمندر نیست رنگی شعله راچون ترا از پرده شرم آورد صهبا برون؟

از دل من برنیارد خارخار عشق راخون اگر آید ز چشم سوزن عیسی برون

جان سختی دیدگان مشکل که بازآید به تنبرنمی گردد شراری کآید از خارا برون

از بصیرت می توان شد از زمین بر آسمانسر ز جیب عیسی آرد سوزن بینا برون

آه کز دلبستگی ها آدم کوتاه بینمی رود با مرکب چوبین ازین دنیا برون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هفته عمرش چو گل در شادمانی بگذرداز دل هر کس رود صائب غم عقبی برون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring