رخسار او ز می چو عرقناک می شودهر سینه ای که هست ز دل پاک می شود

افزود آب ورنگ لبش از غبار خطآن خون کجا نهفته به این خاک می شود

زان سان که موم می شود از شعله نور پاکدل چون گداخت شعله ادراک می شود

از زهد خشک سرکشی نفس شد زیادآتش بلند از خس وخاشاک می شود

آدم ز خلق خوش به مقام ملک رسدخونی که مشک ناب شود پاک می شود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر هر که تیغ می کشد آن آفتاب رویصائب چو صبح سینه من چاک می شود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets