از خط نگاه پردگی دیده می شودمژگان شوخ، سبزه خوابیده می شود

نتوان به پای سعی به کنه جهان رسیددر خویش هر که گشت جهان دیده می شود

تا راست می کنی نفس خود، بساط عمرچون گردباد چیده وبرچیده می شود

در پله کسی که نبیند به چشم کمسنگ سفال، گوهر سنجیده می شود

چشم بدست لازم آرایش جهانطاوس خرج مردم نادیده می شود

هر کس شود ز سنگ ملامت حریربیزچون سرمه روشنایی هر دیده می شود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب جهان خاک مقام قرار نیستمنشین برآن بساط که برچیده می شود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets