اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را

به روی غیر می خندد نگار من، نمی داندکه رغبت می فزاید از گل بی خار گلچین را

هوس را در حریم حسن رو دادن به آن ماندکه خار از دست بیرون آورد گلزار گلچین را

مرا از روی شرم آلود او روشن شد این معنیکه خواهد دید آن گل پشت سر بسیار گلچین را

ز قرب بوالهوس در آتشم، با آن که می دانمکه خواهد سوختن آن آتشین رخسار گلچین را

جگر را در ذوق داغش کرد گرم عشقبازی هابه گلشن می دواند گرمی بازار گلچین را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز قرب بوالهوس صد خار دارم در جگر صائبچسان بلبل تواند دید در گلزار گلچین را؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring