در دل کسی که راه هوا وهوس دهدآیینه را به دست پریشان نفس دهد

تاوان عمر رفته ز گردون توان گرفتگر آب رفته ریگ روان بازپس دهد

غافل ز حال گوشه نشینان کجا شودآن کس که آب ودانه به مرغ قفس دهد

از غفلت است ریشه دواندن به مغز خاکدر گلشنی که غنچه صدای جرس دهد

ای غیر، عرض داغ به روشندلان مدهکاین قلب اگر به کور دهی باز پس دهد

از جسم نیست ذوق سفر جان خسته راچون مرغ پر شکسته که تن در قفس دهد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب کشیده دار سگ نفس را عناناین گرگ را برای چه عاقل مرس دهد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets